• Volg Trajectum op Twitter en word fan van Trajectum op Facebook
Lees de nieuwste Trajectum online
www.trajectum.hu.nl | website van Trajectum, tweewekelijks onafhankelijk magazine van de Hogeschool Utrecht

Gerelateerd

  • Column André Weststrate: Feestboek

    Je kan ook te veel vrije tijd hebben. Zoals de afgelopen weken. Dagje hier, weekje daar. Die dagen was het feest op school.

  • Column André Weststrate: De beste zomer OOIT

    Het regent buiten. Hard. En veel. Dit was dan de zomer. Welkom in Utrecht. Welkom in Nederland. Terwijl ik dit typ om mijn telefoon, de laptop staat al uit, schakelt de regen een tandje bij.

  • Rokerslounge

    Een hele verzameling regendruppels tikt op het plastic dak boven mijn hoofd. Vanaf 1 maart mag je voor de faculteit Journalistiek en Communicatie niet meer roken.

  • Afgrond en wanhoop

    ‘Put your hand down! I don’t wanna see your hand and I don’t wanna hear your questions! You in the back, you came in an hour late and now you’re texting?!

  • Mond-op-mondreclame

    Midden in een Berlijns huiskamercafe moet ik opeens aan de sitcom Seinfeld (beste OOIT!) denken. ‘Fake! Fake! Fake!

  • Achter de fanfare aan

    Soms zou ik willen dat ik ergens anders geboren was. De laatste weken is dat gevoel sterker dan ooit. Vrijdag kreeg ik een sms van een makker dat ik de Sp!ts moest mee pakken. En jawel.

  • Een rode neus halen

    Vijf vrouwen zitten er aan de keukentafel. En ik. Vijf godinnen en deze aap. Het is zo’n avond dat ik kan drinken wat ik wil. Dronken worden lukt me niet. Da’s jammer, want dat was wel het plan.

  • ‘Zullen we tweeten?’

    Een voor een lopen de mails van binnen. Een roedel journalistiekdocenten is op nieuwe media cursus.

  • Van Utrechtse makelij

    Ik ben een grote jongen uit een klein dorp in Zeeland.

  • TrajectumTV vlog: Monsters van Lochness

    André Weststrate reageert alvast zelf op zijn Trajectum column Monsters van Lochness (zie onder):

Zaterdagmiddag beginnen opeens mijn vingers te trillen. Zweetdruppels spartelen mijn voorhoofd af en ik ben zo vermoeid dat ik een familiediner skip. Van 17 tot 21.30 lig ik slapend op bed. Die nacht val ik toch zonder problemen in een diepe droom. Ik zit aan wankele tafel een tentamen te maken. De schoenen van de surveillant kraken bij elke stap. Achter me zit een verkouden student voortdurend zijn neus op te halen. Ik word lachend wakker.

Na deze week heb ik geen deadlines meer. Geen ongefundeerd en nodeloos kwetsend commentaar van docenten. Geen zeurende groepsgenoten. Na deze week telt alleen nog een lange vakantie. Ik zie er tegenop. Weken van niks doen liggen voor me. Ik houd niet van de zon. Ik haat zand tussen mijn tenen. Mijn lichaam is niet gemaakt voor temperaturen boven de 20 graden.

Het beeld van zuipende koters op een willekeurig Waddeneiland zorgt er voor dat ik een angstkreet uitsla die de buren van tien huizen verderop kunnen horen. Samengepakte boerenjeugd in een vliegkeet naar de Middellandse Zee doen me verlangen naar een parachute. En ik heb hoogtevrees als een malle. Gordijnen dicht. Deuren op slot. Er is in heel Utrecht toch geen studiegenoot meer te bekennen.

Terug naar hun ouders. Op trektocht door Zuidoost-Azië. Jezelf ontdekken in de krochten van Malawi. Pokeren in Peru. Of drie weken op de camping lekkerjezelfkapotzuipen. Mij niet gezien. Ik zet hoogstens een tentje op voor de HU. Met een beetje geluk gaan ze deze zomer wat verbouwen en kan ik gewoon de douche naast de lift blijven gebruiken.

Ik hoop wel dat de ontwennigsverschijnselen snel over gaan. De komende weken ga ik mijn type- en muisvingers niet verwaarlozen en elke dag die vermaledijde Facebooktestjes doen. Mijn doel is honderd keer klikken in tien seconden. Van mijn tafelpoot linksvoor heb ik al een halve centimeter afgezaagd en mijn huisgenoot heeft toegezegd vaak langs mijn deur te lopen met zijn netteschoenenmethakje. Hooikoorts heeft al voor een eigen snotneus gezorgd. September, ik kom er aan!